Türklerin batı etkisine girdikten sonraki yaşam biçimi

+ Yorum Gönder
Yudumla ve Soru(lar) ve Cevap(lar) Bölümünden Türklerin batı etkisine girdikten sonraki yaşam biçimi ile ilgili Kısaca Bilgi
  1. 1
    Ziyaretçi


  2. 2
    Ensar
    Özel Üye





    Cevap: Türklerin batı medeniyeti etkisindeki yaşam tarzı

    Aile, bir toplumun temel toplumsal kurumlarından birisidir Toplumu ayakta tutan, temel öğelerdendir Başlıca işlevlerinden birisi budur Üretim-tüketimde bulunmak gibi ekonomik, çocuğun toplumsallaştırılması, eğitimi, korunması, sevgi, serbest zamanların değerlendirilmesi gibi pek çok işlevleri olan, bütün toplumlarda en fazla evrensellik gösteren bir kurumdur Bu özelliklerini dikkate alarak şöyle bir tanım verebiliriz: “Aile, biyolojik ilişkiler sonucu insan türünün sürekliliğini sağlayan, toplumsallaşma sürecinin ilk ortaya çıktığı, karşılıklı ilişkilerin belirli kurallara bağlandığı, o güne dek toplumda oluşturulmuş maddi ve manevi zenginlikleri kuşaktan kuşağa aktaran biyolojik, psikolojik, ekonomik, toplumsal, hukuksal yönleri bulunan toplumsal bir birimdir”
    Burada, ailenin bu özelliklerini dikkate alarak, Türk toplumunda onu oluşturan öğeleri rol, konum ve ilişkiler çerçevesinde ele alacağız Konu, İslam öncesi ve sonrası olmak üzere iki kesimde incelenecektir Konunun sadece antropolojik açıdan değil, Türk tarihinin gelişmesi ve akışı içinde ele alınması, onun birtakım yanlışlıklardan arınmasını sağlar Bu nedenle bazı kişilerin değerlendirmelerini ihtiyatla karşılamak gerekir
    Eski Türk ailesine ilişkin kaynaklar çok sınırlıdır Mevcut kaynaklardan elde edilen bilgiler burada değerlendirilmiştir Kısmen de destanlara başvurulmuştur Çünkü destanlar da o zamanki Türk ailesinin yaşam biçimlerini yansıtmakta idiler
    I İSLAM ÖNCESİ TÜRK AİLESİ
    Ögel’e göre Hunlarda baba ailesi (Temeli dışardan evlenmeye dayalıdır), Moğollarda ise ana ailesi egemendir
    Moğollarda kadın, çocuğu doğuncaya kadar kendi evinde kalır Dullar bir daha evlenemezler Oysa, Hunlar ve Göktürklerde böyle bir gelenek yoktur Eberhard’a göre, Türkler, aracılar ve görücüler yoluyla evlenme geleneğine sahip bir kavimdir Çin tarihsel metinleri, Türk ailesinin birçok ahlaksal özelliklerini sıralamaktadır ki, bunlar günümüz aile modeliyle büyük ölçüde uyum sağlamaktadır Ögel’e göre Türklerde yalnızca baba ailesi görülüyor ve ana ailesinin izlerine rastlanmamaktadır Eski Türklerde babadan sonra aileyi anne temsil ederdi Bu nedenle annenin yeri, babanın diğer akrabalarından ileri olurdu Babanın mirası anneye değerdi Çocukların vasisi oydu
    Bekâret anlayışı: Türklerde İslam öncesi de vardı Türkler bakire kız için, “Kapaklığ,” yani kapalı kız diyorlardı
    Ev kadını için “Evci” denirdi Göktürklerde “Eş” denirdi
    Sümerlerle Türkler arasındaki yoğun ilişki, Gılgamış Destanı’nın proto-Türkler için bir sıfır noktası oluşturabileceğini göstermektedir Gılgamış Destanı’nın ortaya koyduğu aile yapısı ve evlenme biçimi; 19 yy Avrupasında bir aile evrim kuramını, yani ilk aile modelinin serbest cinsel ilişkilere dayalı olduğu tezini reddetmektedir Sümer aile tipi, tamamen karı-koca ilişkisini yansıtan kutsal törenlerle düzenlenmiş nitelikleri ortaya koymaktadır
    Tek eşle evlilik, Türk ailesinin karakteristik bir özelliğini taşır
    Görücü yoluyla evlenme: Eski Türk geleneğinde yoktur Radloff, Altaylılarda kadın ve erkek arasındaki konuşma ve görüşme serbestisinin çok uzak geçmişlere dayandığı kanısındadır Kalın, yaygın olarak taksitle ödenirdi Fakat kız kaçıranlara, kalını peşin olarak ödeme zorunluğu konmuştur
    Yenge de gelin kılavuzudur Geline yol gösterir Bunlara “Danışık” da denir Kız evinden gelen çeyizlere de yengeler bakar
    Ailede ahlak ilkeleri olarak şunlar söz konusuydu: güzellik, sevimlilik, tatlılık, edep, büyükleri ağırlama, sözünü yerine getirme, sadelik, öğünme, yiğitlik ve mertlik
    Hakanların hoşlanmadıkları hususlar: Yalan, zulüm, harislik, acelecilik, hareketlilik, doymazlık, hiddetlilik, içkicilik, sözünden dönme, inatçılık
    Abdülkadir inan, Türklerin tarih sahnesine ataerkil ve dıştan evlenme yoluyla aile kuran bir kavim olarak çıktıklarını ileri sürer Manas destanında dıştan evlenme geleneğine geniş yer verildiği görülmektedir Manas’ın kahramanları hep çapulla elde ettikleri kızlarla evleniyorlar, savaşlarda ganimet elde ederek aldığı kızlarla Manas’ın evlendiğine tanık olmaktayız Radloffa göre Dede Korkut destanında kadınların toplumsal konumları yüksektir Birden fazla evliliğe, bir işaret olsun yoktur
    Proto-Türklerin aile yapısının temelde monogami diye ifade edebileceğimiz tek eşli bir evlilik modeline dayandığını, ailenin kutsal ve sevginin önemli olduğunu söyleyebiliriz

    Kök Türk ailesinin birkaç kuşağı bağrında barındıran, babanın ataerki etrafında kümelenmiş bir aile olduğu söylenebilir
    Kök Türklerin de dış evli oldukları kesinlikle bilinmektedir Oğlanlar ev kurup (Çadır) oba içinde kalmakta, kızlar ise kalın karşılığında yad ellere gelin gitmekteydi Kök Türkler atayerlidirler (24) Asya tarihinde, güveyi anayerinde bir süre tutma geleneği her zaman olmuştur Hunların doğusunda oturan Vu-huanlarda, güveyi, kadının ailesinin yanına gider Erkek, kadının bütün akrabalarına hizmet eder, kadının ailesi için çalışır
    Güveyilik sistemi, verilen bir kıza karşılık, karşı ödülleme olarak sunulan Güveyi hizmeti olarak tanımlanır Hizmet süresi yıllara ya da çocuk sayısına göre değişebilir 10 yyda Kutluk erkekleri, kızın velisine bir yıl hizmet ederlerdi
    Kök Türk beylerinin çok karılı evlilik yaptıkları kuşku götürmez (26) Bu konuda yeterli belge yok Fakat, dillerinde “öğ” sınıflandırıcı kavramının varlığı, çok karılık lehine bir sanı uyandırmaktadır
    Çin yıllıklarında söz edilen bir kayıt var O da, “Leviratus” dur
    Kök Türklerde baba ve amca ölünce onların oğulları ya da küçük kardeşleri, geriye kalan dullanyla evlenirler Baba, amca ve ağabey ölünce, öz ana ve kız kardeşler dışında onların dul ve yetimleriyle evlenme geleneğine, Leviratus deniliyor Tibet’ten Kore’ye dek bütün Asya kıtasında bu gelenek egemen Bu gelenek Hunlar’da da vardı Ayrıca 13 yyın bütün zenginleri, Moğol ve Tatarların (Kuman, Oğuz, Türk) Leviratus uyguladıklarını yazıyorlar (28)
    10 yyda tek bir istisna şu: Kutluk kadınları ömürleri boyunca sadece bir tek erkekle evlenir Kocası ölen kadın, bir daha hiç evlenmez (29)
    Leviratus kurumu, kadın alan ve kadın veren oğuşlar arasında ittifakı ve böylece barışı sürekli kıldığı için vardır, işte Leviratusun gördüğü işlev budur Göçebe çobanlar dış evlilik yaparak başka oğuşlarla kız alıp verirken, bağlaşma temeli üzerinde onlarla ittifak kuruyor ve böylece birlik halinde barışı sağlıyorlardı
    Kız kaçırma: Eski Türklerde evlenme, kız kaçırma ve yağma yoluyla olmuştur Yakutlarda ve Altay Türklerinde son zamanlara değin evlenme, ancak kız kaçırma yoluyla meşru evlenme sayılmıştır
    Manas’ın kahramanları hep çapul yoluyla elde ettikleri kızlarla evleniyorlar Bugün Şeriarda “Gelin Çalma” geleneği vardır Gelini, babasının ve akrabasının elinden alma, Türklerde ve Moğollarda bilinen bir âdettir Kalın ödendikten sonra, güvey, gelini götürmeye gelir Fakat kızı kolay alamaz Çünkü kız iyice saklanmıştır Damat onu uğraşarak, güçlük çekerek meydana çıkarmak zorundadır (Ibn Fadlan)
    Kalın yerine Kırgızlar ve Başkurtlar “Süyek satımı,” Yakutlar “Sulu” derler Abdülkadir İnan, birinciyi, boydan birinin, yabancı bir boya satıldığını, kalın malının da onun karşılığı anlamına geldiğini, “sulu” kelimesinin de, eski Türkçede fidye-i necat, kız kaçıran boyun cezadan kurtulmak için verdiği mal demek olduğunu açıklamıştır
    Türklerde aile kurumunun kökenlerine inen araştırmacılar, başlangıçta bugünkü anlamda bir ailenin bulunmadığı, karı-koca ve çocuklar arasında aile denemeyecek gevşek ilişkilerin olduğu, asıl bağlılığın klan üyeliği olduğu, akrabalık terimlerinin buna göre belirlendiği ve eski Türkçede “Aile” kelimesini karşılayan herhangi bir kelimenin bulunmadığı hususlarında birleşmişlerdir
    Ataerkil kabile ve aşiret dönemlerinde, evliliklerin kız kaçırma suretiyle olduğu görülmektedir
    Gökalp, Türklerde evliliğin endogamik olduğunu belirtir Gökalp, bunu il aşaması için söylemekte ve endogamiyi Türklerde kadın-erkek eşitliğinin temeli saymaktadır
    İlk evlilikler anayerli evlilik şeklindeydi Ataerkilleşmeden sonra evlilikler kız kaçırma ve yağma suretiyle olmaya başlar
    Döl alma geleneği: İnan, evlatlık kurumunu incelediği bir makalesinde bu kurumun kökenini “çok eski devirlerde, ihtimal ki anaerki çağında meşru sayılan döl alma geleneğinde aramak gerektiğini belirtir Eski Roma ve Araplarda çok açık olan bu geleneğin, Orta Asya göçebe kavimlerinde gizli kapaklı olarak korunduğunu biliyoruz” demektedir Ona göre, 19 yy ortalarında Kara Kırgızlar’da geleneğin bulunduğuna dair söylentiler vardır Yakutların eşlerinin başkalarından doğan çocuklarını öz evlat saymaları, döl alma geleneğinin meşru sayıldığı bir devirden kalma geleneklere dayanır
    Bir Arap yazarı, döl alma gelenğini şöyle anlatmaktadır: “Koca, karısına ‘git, falanla ilişkide bulun’ derdi Döl alma, necip bir çocuk elde etmek amacıyla yapılırdı” Döl, kahramanlık, civanmertlik nitelikleriyle tanınmış yüksek adamlardan istenirdi
    Saadavi, geleneğin birçok kocalılık biçimi olduğunu söyler Bu ilişkiye kocası tarafından zorlanmaktadır Toplumun üst konumunda olduğu belirtilen karşı taraftaki erkeğin ise, buna nasıl icabet ettiği, anlatılanlardan belli değildir Belki bunu bir bedel karşılığında yapmaktadır Bu durumda işlem, kadının araç olduğu, erkekler arası bir sözleşme biçiminde gerçekleşmektedir Ancak, İnan’ın belirttiği biçimde, klan döneminde, klanlar arası evlilikler ya da cinsel ilişkiler, anayerli evliliklerden daha önce, döl alma biçiminde gerçekleşmiş olabilir
    Oğuzlar’da, evlenirken kızın rızası alınırdı Volga Bulgarları arasında evlenmek isteyen kişinin, istediği kızın başına bir örtü atması ve böylece kızın onun eşi olması geleneği yaygındı (40) A İnan’a göre bu, bir çeşit “kız kaçırma” geleneğiydi
    Eski Türklerde çok eşlilik var Oldukça da yaygındı Bazı kaynaklarda çok eşliliğin sadece hanlara özgü olduğu, bazı kaynaklarda ise hiç olmadığı iddia edilir ki bu doğru değildir Çünkü kadın sayısı fazladır ve yakınlarının dullarla evlenmesi koşulu vardır
    Zina: Ibn Fadlan, Oğuzlar’da oğlancılığın da büyük suç olduğunu belirtmektedir Kutluklar’da ve Hiyongnular’da da zina çok büyük suçtur (42)
    Kutluklar’da, zina eden erkek ve kadın yakılırken, Hiyongnular’da evli bir kadına tecavüz eden kişi ölüme mahkûm edilir Genç bir kızı iğfal edenden ise büyük bir fidye alınır ve o kızla evlendirilirdi Takyular’da tecavüz eden kişi iğdiş edilir Bütün bu kavimlerde düşmanlara aynı hareketi yapmak suç sayılmazdı
    Eski bir İnanıştan, yılda bir kez bir çeşit serbest ilişki geleneğinin bulunduğu anlaşılmaktadır Eski Türkler yılda bir kez doğal şehvetin galeyanıyla vücuda gelen bir aşk gecesine İnanırlardı (43)
    Ibn Fadlan seyahatnamesinde zinanın yasak olmayıp, serbest ilişkilerin geçerli olduğu iki Türk topluluğundan söz edilmektedir Bunlar Peçenekler ve Karluklar, Peçenekler yol ortasında kadınlarla çiftleşirmiş (44)
    Karluklar ise, kadını kumarda alışveriş nesnesi olarak kullanırlar Kumarda biri, diğerinin karısını, kız kardeşini ya da ******* ütebilir Karluk kadınları güzel ve iffetsizdirler Onlar karılarını çok az kıskanırlar Reisin karısı, kızı ya da kız kardeşi, yabancı bir kafile gelince onları konuk eder (45) Serbest ilişkilerin egemen olduğu bu toplulukta, kadının tam anlamıyla cinsel nesne olduğu görülmektedir Ataerkilliğin en belirgin özelliği, kadının, erkeğin mülkiyetinde bir nesne olarak algılanmasıdır Bu ise ya kapatılması (hapsedilmesi) ya da Karluklarda olduğu gibi, açıktan erkeklerin ortak kullanımına sunulmasıyla sonuçlanmaktadır







+ Yorum Gönder
5 üzerinden 5.00 | Toplam : 3 kişi